کوه ها علاوه بر آنکه واقعیتی طبیعی و فیزیکی اند، طبیعتی فرهنگی و اجتماعی نیز هستند. اولین بار ابن خلدون فیلسوف و مورخ قرن هشتم بود که به صورت نظام مند به رابطه روحیه و «خُلق و خو» و رابطه زمین و دشت و کوه با روح و روان آدمها سخن گفت. رفته رفته جوامع و فرهنگ ها که پیچیده تر شدند، نقش طبیعت و واقعیت های طبیعی نیز اهمیت بیشتری یافتند. کوه و رودها و دشت ها نقش مرزی و هویتی و سیاسی هم پیدا کرذند. تقسیمات دو تایی «پشتکوه« و «زیرکوه»، «زاگرس نشین»، «البرزنشین»، روستای»، «شهری»، «روستاهای پادنا»، در تحلیل های مردم شناسی و فرهنگ شناسی و تحلیل نقش نمادین کوه در بافت فرهنگی و رفتاری نیز مورد توجه قرار گرفت. کوه ها علاوه بر جنبه های معنوی و قدسی که پیشینه بسیاری از ادیان و مذاهب هست، امروز به مولفه مهمتری در بافت فرهنگی و سیاسی و قوم شناسی تبدیل شده است. کوه ها صفحات تاریخی و فرهنگی اند که از طریق «سنگ نبشته ها» و سنگ نگاره ها می توان ادبیات مردمان و بومیان و ساکنان آن را شناخت. آنها به عنوان سطرهای کتاب خواندنی هستند که از طریق بازنمایی و تحلیل سطور آن می توان به شناخت تاریخ و فرهنگ و تخیل و شعر

فضای این روزهای دانشگاه ها ذیل آسیب شناسی مفهومیِ مختلفی چون «مدرک گرایی»، «ساده سازی»، «سرقت علمی» و «ضعف اخلاق حرفه ای پژوهش» و « کالایی شدن لوکس» و «تجاری سازی»، «محافظه کاری» و «سفارشی شدن علم» مطرح شده و می شود و حتی در معنای عامیانه تر، گاهی در قالب کلماتی مثل «زد و بند استاد و دانشجو» در می آید. پشت همه این مفاهیم یک چیز نهفته است: نظام آموزشی و علمی دانشگاهی ما دچار ضعفی بنیادی است که با آنچه بنیان دانش و علم بر آن استوار است فاصله زیادی دارد. همه اینها البته به «علت واحد» یا سازمان ویژه ای مثل وزارت علوم و... ختم نمی شود. فرضیه ها و مسائل ریز درشت کهنه و نو در کار است که به ساختارها و نظام های آموزشی - دانشگاهی و کنش گران دانشجو و استادان و کارمندان مربوط می شود. نه همه اینها «یک شبه» شکل گرفته اند و نه «یک روزه» به آسیب شناسی ذهنی و یک طرفه، بدون مراجعه به «میدان های پژوهشیِ» خاص از حال و روز پایان نامه ها، مقاله ها، مجلات، جلسه های دفاع و... می توان به حل و فصل آن پرداخت. بیمار مزمنی است که سال ها پیش ربشه دوانده و هر از چند گاهی در رسانه ها و شبکه های اجتماعی سر باز می کن